Taal

Teken In

Verjaarsdae

Sondag, 10 Desember

Leana Meyer

Jeanne Sterianos

Hilmer Backer

Dietmar Engler (74)

Maandag, 11 Desember

Ruan Coetzee

Adele Visser

Heinie Groenewald

Chris Joubert

Ilzé Kotzé

Jan De Kloe

Dinsdag, 12 Desember

Leonie Botha

Jannie Van Der Walt

Sonja Balt

Woensdag, 13 Desember

Thato Semenya

Liz Steyn

Wesley Faver

Donderdag, 14 Desember

Cass Hattingh

Lara Van Rooyen

Mariska Van Niekerk

Vrydag, 15 Desember

Luan Kotze

Erich Holz

Johan Knoester

Warrick Beaumont

Chris Venter

Speek Venter

San De Beer (85)

Saterdag, 16 Desember

Chris Du Plooy

Susan Brink

Sondag, 17 Desember

Hettie Vorster-Viljoen

Nelleke Voogt (73)

Dinsdag, 19 Desember

Elani Van Rooyen

André Marais

Philip Van Wyk

Ila Schutte 

Elfrieda Botha (77)

Gert Hatting (82)

Woensdag, 20 Desember

Abraham Theunissen

Krister Janse Van Rensburg

Antoinette Van Wyk

Donderdag, 21 Desember

Gustav Roux

Anke Kotze

Hendri Van Der Loo

Vrydag, 22 Desember

Esti Beaumont

Hennie Serfontein

Douw Venter (85)

Saterdag, 23 Desember

Magna Malan

Jenny Schramm

Lys van Vrae

Verassing

Vraag:  Wat is die Gereformeerde Kerk se standpunt oor verassing?

Antwoord: 

Hier volg ’n verslag wat deur GK Randburg goedgekeur is en wat hopelik jou vraag antwoord

1.  Misbruik van die Bybel.
Dikwels word tekste aaneengeryg om daarmee aan te toon dat lykverbranding verkeerd is.  Hierdie tekste word egter buite konteks en daarom onregmatig as bewysplase gebruik.

Voorbeelde:
Levitikus 19:28 verbied Israel om in hulle rouproses hulleself stukkend te sny ter wille van die een wat dood is.   Duidelik handel hierdie teks glad nie oor lykverbranding nie maar oor 'n daad waaraan 'n bepaalde (bygelowige) betekenis geheg is.

Levitikus 17:11 verbied Israel om 'n bepaalde heidense gewoonte na te volg.  Hierdie verse het weereens nie direkte verband met lykverbranding nie maar verbied Israel om aan die simboliese betekenis van hierdie gewoonte te glo.

So kan na verskeie ander gedeeltes verwys word wat by die hare bygesleep word sonder deeglike eksegese.

2  Riglyne vir die beoordeling van verassing.

2.1 Die mens se liggaam is vir God kosbaar en sy eiendom.
• Die mens se liggaam is deel van die beeld van God wat Hy in die mens ingeskape het en moet daarom met respek behandel word (Genesis 1:26).

2.2 Begrafnis word in die Bybel vir ons geteken as 'n daad van eerbetoon aan die gestorwene.
Gen 15:15  Maar jy sal na jou vaders gaan in vrede, jy sal in goeie ouderdom begrawe word.

2.3  Mense wat 'n bepaalde sonde gedoen het is met vuur verbrand as straf en as teken van afkeer van die sonde en ook van God se torn oor die sonde.
Lev 20:14 
En as ‘n man ‘n vrou en haar moeder neem, is dit ‘n skandelike daad;
hulle moet hom en dié twee met vuur verbrand:
daar mag geen bloedskande onder julle wees nie.

2.4  Begrafnis word as 'n simboliese daad gesien wat die geloof in die opstanding uit die dood bevestig.

1Kor 15:40-44
  En daar is hemelse liggame en aardse liggame; maar die heerlikheid van die hemelse is anders as dié van die aardse. Anders is die heerlikheid van die son en anders die heerlikheid van die maan en anders die heerlikheid van die sterre; want die een ster verskil in heerlikheid van die ander ster.
So is ook die opstanding van die dode: daar word gesaai in verganklikheid, daar word opgewek in onverganklikheid; daar word gesaai in oneer, daar word opgewek in heerlikheid; daar word gesaai in swakheid, daar word opgewek in krag. ‘n Natuurlike liggaam word gesaai, ‘n geestelike liggaam word opgewek. Daar is ‘n natuurlike liggaam, en daar is ‘n geestelike liggaam.

Omdat hierdie gedeelte egter nie primêr handel oor die vraagstuk van begrafnis teenoor verassing nie, kan dit nie sondermeer as bewys aangevoer word om verassing te veroordeel nie.  Paulus verduidelik in die eerste plek in hierdie gedeelte hoe die opstandingsliggaam verskil van ons huidige liggame.  Alhoewel begrafnis hierdie simboliek van saad wat gesaai word baie duideliker na vore laat kom, sou iemand met reg kon redeneer dat dit wat Paulus hier sê ook geldig is vir 'n verasde liggaam.
 
Die daad van begrafnis het egter ook 'n bepaalde terapeutiese waarde omdat die gelowige dit kan beleef as die toevertrou van die persoon se liggaam aan God om dit weer op die laaste dag op te wek.

3.  Sinodebesluit 1933 (Acta p117) en 1952 (Acta p208,216)
In hierdie besluite het die Sinodes hulle teen lykverbranding en ten gunste van begrafnis uitgespreek.  Spoelstra (V1989:359) sê dat die aspek van geloof, motiewe en gesindheid sterk na vore kom in hierdie besluite.  Hy sê  verder:  "Wanneer familie met lykverbranding gekonfronteer word, het hulle dikwels behoefte aan gerigte pastorale begeleiding by die krematorium. Die predikant moet sy optrede volgens sy gewete bepaal."

Nog 'n verklaarder van die kerkorde sê: "die uitspraak van die sinodes is beginselbepalings ten opsigte van die lewende.  Hulle moet die christelike weg ken en volgens die geloofsbeginsel aan hulle familie opdrag gee hoe daar gehandel moet word wanneer die dood intree."  Met ander woorde lidmate moet vroegtydig toegerus word met kennis oor wat die Bybel ons leer sodat hulle voor hulle dood die keuse vir begrafnis kan maak.

Die sinodes het met hierdie besluite nie begrafnis 'n kerklike saak gemaak nie. Dit bly in die eerste plek 'n saak van die familie.  Die kerkraad kan wel die lidmate leiding gee in hierdie verband.


4.   Gevolgtrekking.
• Die Bybel praat hoofsaaklik negatief oor lykverbranding en positief oor begrafnis.
• Daar is egter geen eksplisiete verbod op verassing in die Bybel nie, wel 'n afkeur van praktyke wat op heidense bygelowe gegrond is.
• Indien verassing gedoen word uit minagting vir die liggaam of op grond van 'n bygeloof, is dit verkeerd in die oë van die Here.
• Mense wat hulle geliefdes veras, mis die simboliese en terapeutiese waarde van die begrafnis.
• Die tyd om te praat oor die vraag van verassing of nie, is nie na die dood van 'n geliefde nie.  Die gemeente moet tydig en gereeld ingelig word oor wat die Bybel hieroor sê.
• Wanneer 'n predikant na die dood van 'n lidmaat gekonfronteer word met die feit dat dit die oorledene of die familie se wens is om die liggaam te veras,  moet dit nie in sy pad staan om hulle steeds pastoraal te begelei - ook deur 'n troosdiens te hou - nie.

5.   Aanbevelings.
5.1  Die kerkraad vereenselwig homself opnuut met die besluite van die sinodes oor verassing.
5.2 'n Studiestuk word aan die gemeente gegee om hulle in te lig oor wat vir ons duidelik is oor verassing in die Bybel.
5.3  Wanneer predikante met die wens van die oorledene of familie vir verassing gekonfronteer word, versorg hulle die lidmate pastoraal soos nodig.


Dr Gert Breed